Nina czyta!

Bardzo rezolutny chlopczyk

Przy sniadaniu Romek zaskoczyl nas swoja roztropnoscia i ogolnie "wygadaniem" (pamietajmy, ze ma dopiero 2,5 roku). Rozmawialismy o mojej kanapce.  Zapytal mnie: "Z jakiego kraju jest ta makrela?"
Potem nakladalam mu przed spacerem zeszloroczna kurtke, ktora chyba zdazyl juz zapomniec, wiec znow zdziwiony dopytywal: "W jakim sklepie kupilas kurtke? W Lidlu?"

Mamy z nim prawdziwa pocieche teraz. Ciagle gada i gada, dopytuje i sam probuje tez opowiadac coraz bardziej zlozone historie. Jest przy tym, jak to Romek, niezmiennie uroczy, wesoly i przekochany.
Czytamy codziennie mnostwo ksiazek. To jego ulubione zajecie. Do pietnastej glownym czytaczem jestem ja, potem Ninka i Emilka, no i rzecz jasna - tata rowniez.
Mam tez przy domowych pracach niezlego pomocnika - Romek ze mna gotuje, pierze, a ostatnio nawet myl recznie garniki i talerze. Skonczylo sie to cala mokra kochnia i zmiana ubrania, ale garnki, musze uczciwie przyznac, byly nieskzitelnie czyste.
Bardzo duzo tez rozmawiamy o dzidziusiu. Romek ciagle pyta, czy dzidzius cos lubi, czy mu sie cos podoba (np jego buty). Jesli jakis element garderoby jest na Romka za maly, to Romek pierwszy wyskakuje z pomyslem, ze to bedzie dla dzidziusia. Dziwi sie tez, ze mnie dzidzius kopie, a tate nie!

zdjec i wspomnien troche

Romek buduje juz pierwsze zdania zlozone. Ostatnio w czasie jazdy autem pocieszal mnie: "To nic, ze troche pada deszcz" - wie, ze mama nie lubi takiej pogody. Potem uslyszal jakis szlagier w radiu i mowi, ze lubi ta piosenke, a gdy i kolejna mu wpadla w ucho stwierdzil roztropnie, ze lubi duzo piosenek, co mysle, ze znaczylo po prostu, ze lubi sluchac muzyke w ogole.
Ciagle tez "zamecza" tate swoimi rolniczymi zapedami: "Trawa duza jest, trzeba kosic!"
Smieszny z niego gosc, nie wiem kto go nauczyl rozpoznawac wsrod tylu marek samochodow audi - moze dlatego, ze maja charakterystyczne 4 kolka w logo? A moze dlatego, ze Emi oszczedza swoje kieszonkowe i zbiera na biale audi A4? (narazie uzbierala 50 funtow! Do osiemnastki, przy sporej konsekwencji, a tej jej nie brakuje, moze uciula na swoj pierwszy samochod?)
Wczoraj wieczorem, tuz po kapieli dzieci przyjechal do nas teatr i odbylo sie prawdziwe przedstawienie pod tytulem "Krolewna Sniezka" - w rolach glownych Ninka (jako Sniezka), Emilka (jako macocha, krasnoludki a na koncu ksiaze) oraz Romek, ktorego rola nie do konca byla jasna, poza tym, ze tuz przed pierwszym dzwonkiem zezarl dziewczynom najwazniejszy rekwizyt - zatrute jablko. Potem biegal po scenie przebrany za Thomasa, albo wskakiwal do nas na widownie. Wszystko to jest nagrane i pewnie kiedys w przyszlosci dzieci beda sie zasmiewac z tych wystepow ogladajac rodzinne filmiki. My mielismy wczoraj swietny ubaw!

A tu juz kilka zdjec z wakacji, bo jak pisalam gdzies wczesniej aparat lezal przez prawie cale 7 tygodni w etui, wiec pamiatek z wakacji tez niewiele mamy. To nic. Jako pierwsze przedastawiam  moje ulubione zdjecie dokumentujace piekny, sloneczny, cieply poranek: 10 rano i 30 stopni! Czyz to nie brzmi swietnie!

 

 

 A tu juz fascynacja plastyczna tego wyjazdu: bibula! Jakiez cuda z niej powstawaly trudno nawet opisac, tutaj Emi prezentuje swoja lalke (o szkielecie z butelki pet). Zostala na pamiatke w Strozy, w domku, za rok bedziemy ogladac.

 I kolejna aktywnosc wakacyjna, ulubiona przez maluchy: lody na rynku w Myslenicach. Chociaz wlasciwie troche przeklamalam, bo lody, czy to na rynku, czy nad rzeka, czy w kazdym innym miejscu smakowaly tak samo wysmienicie.

Na borowki sie nie zalapalismy juz, krzaczki byly ogolocone, ale za to jerzyny jedlismy kilogramami. Wyjezdzalismy na sam szczyt gory, do lasu, a tam na polanie mielismy "swoje" krzaczki jerzynowe, wprost uginajace sie od owocow. Najpierw jedlismy do rozpuku, potem robilismy zapasy, ktore w domu, kulturalnie, z cukrem i smietanka palaszowalismy na podwieczorek.

 Przez 3 dni pogody nie bylo (20 stopni i deszcz), grzalismy sie wiec przy kominku i pieklismy w nim ziemniaki:

Jesli juz tak kulinarnie sie zrobilo, to wspomne, ze najedlismy sie do syta kukurydzy i... malin.

Wieczorami Emi i ja czytalysmy ksiazki. Reszta spala.

No i rzecz jasna spedzalismy mnostwo czasu nad Raba.

Niektorzy cwiczyli plywanie.

 Odwiedzalismy tez rodziny, chodzilismy po krakowskim rynku i na kilka randek udalo sie nam wyskoczyc.
Wypoczelam do tego stopnia, ze nawet nie bardzo przejmuje sie wstretna pogoda angielska, najwidoczniej naslonecznilam sie dostatecznie, z czego sie bardzo ciesze.

codzienne sprawy

Siedze dzis z trojka dzieci w domu - Ninka chora najbardziej, Emi pokaszliwala, Roman dla towarzystwa choruje. Wzorowo zajmuja sie soba i razem bawia, wiec ugotowalam pyszny obiad. Stesknilam sie juz za swoja kuchnia, w Polsce mielismy "polowe" warunki w domku letniskowym - ledwo zipiaca, jednopalinkowa kuchenke elektryczna, kominek (na pieczenie ziemniakow na przyklad) i grilla, z ktorego jedzenia nie lubie. Stolowalismy sie wiec glownie na miescie, a raczej na wsi oraz u rodziny. I po tych wszelakich doswiadczeniach kulinarnych z nieskrywana satysfakcja stwierdzam, ze bardzo dobrze gotuje - lubie te swoje miesa duszone, kotleciki, zupy i wszystko inne wlacznie z wypiekami. Caly tydzien chorowania przede mna (bo nie wspomnialam, ze ja rowniez podlapalam chorobsko), wiec sie kulinarnie wyzywam. I nie odbiegajac od tematu wielka zmiane u Ninki musze zaznaczyc - z niejadka, panny wybrzydzajacej przy kazdym posilku przeobrazila sie po wakacjach w dziecko, z ktorym nie ma najmniejszego problemu przy jedzeniu. Moja teoria jest nastepujaca: po tych kilku tygodniach "srednio" smacznych obiadow docenila domowe jedzenie. Nie ukrywam, ze cieszy mnie to bardzo.
I jeszcze cos z wczoraj i z dzisiaj rana. Nocnik to u nas calkiem swieza sprawa, Romek dopiero od tygodnia nie chodzi w pieluszkach, wiec jeszcze nie do konca daje sobie rade z nakladaniem spodni i majtek, nie wspominajac nawet o wycieraniu pupy. Wczoraj Ninka, a dzis Emilka z wlasnej inicjatywy (i bez mojej wiedzy) pomogly mlodszemu bratu w tych sprawach. Ninka zbiegla potem do mnie na dol do kuchni i z duma oswiadczyla co zaszlo. Jestem pod wrazeniem opiekunczosci i troski oraz ich wlasnej inicjatywy w tym wzgledzie! Nigdy nikogo nie zachecalam do opieki nad mlodszym rodzenstwem, wychodzac z zalozenia, ze jak beda chcialy, to pomoga, a jak nie, to i tak sie przy swoich dzieciach napracuja, wiec nie ma co ich obciazac maminymi obowiazkami w dziecinstwie. A tu prosze bardzo, taka niespodzianka! Dla mnie jest to ewidentnie dowod na to, ze rodziny wielodzietne fukcjonuja jednak troszke inaczej niz te obecnie najmodniejsze modele 2+1 lub 2+2.

wrzesien

Najdziwniejsza zachcianka ciazowa (a moze lepiej nazwac to objawem ciazowym?) jaka mi sie w zyciu przytrafila byl wstret do internetu, albo moze szerzej: do pracy na komputerze. Przesuwanie ekranu w gore i w dol powodowalo cos na ksztalt mdlosci w zoladku i zawrotow w glowie. Wytrzymywalam maksymalnie kilka minut wpatrywania sie w ruchomy obraz. Teraz mam dokladnie to samo. Co zreszta mnie nie bardzo dziwi po wynikach piatkowego usg, ktore tylko potwierdzilo moje bardzo mocne przypuszczenia co do plci naszego czwartego dziecka. Tym razem, podobnie jak 3 lata temu poczatki ciazy oznaczaly absolutny wstret do wszelkich chemikaliow (niemoznosc umycia glowy szamponem, odruch wymiotny na najdelikatniejszy zapach proszku do prania, mdlosci po umyciu zebow itp). Tak jak "przy Romku" tak i teraz wszystko to bylo absolutnie przytlaczajace i zameczajace mnie. Po kilku tygodniach takiego samopoczucia bylam niemalze pewna, ze to musi byc chlopiec. No i od piatku wiemy juz na 100%, ze do brzucha mozemy zwracac sie "on", a ja moge kompletowac "meskie" spioszki ;-)

Wielka dziura w blogu straszy, a byly po drodze piekne wakacje w Polsce, najpiekniejsze wakacje od 7 lat, a ja nie mam za bardzo checi wgapiania sie w monitor i spisywania tych tygodni. Mdlo mi sie robi od komputera i raczej bedzie to widoczne tutaj az do lutego. Zdjec prawie wcalenie robilam, dobrze, ze choc czesc rodziny podeslala swoje fotki, wierze, ze uda mi sie je tutaj kiedys wsadzic.

Najbardziej w tym blogowym lenistwie zal mi uciekajacego dziecinstwa Emi, Ninki i Romka i tego, ze bedzie tu brakowac wpisow o ich zyciu, o tej codziennosci naszej. Niepostrzezenie Romek wyrosl na chlopczyka, ktory jest bardzo rezolutny, samodzielny, wygadany i sam sika do kibelka (ha, coz za zmiana, 20 tygodni bez pieluch!). Zaczal tez, idac za przykladem starszych siostr pieknie rysowac, pojawiaja sie portrety calej rodziny, traktory, zwierzeta, samoloty. Ninka nabrala odwagi i az sie rwie na basen i na karate. Zaczela opiekowac sie mlodszym bratem, w granicach rozsadku oczywiscie, sprzeczki i walki o ulubione zabawki tez sie zdarzaja. Emilka jeszcze nie jest nastolatka, ale tez podrosla sporo w czasie wakacji (syndrom przykrotkich spodni i bluzeczek), zadaje coraz trudniejsze pytania i na potege czyta (wlasnie zaczela "Hobbita" po angielsku...). Jest juz w juniorach, sama wychodzi ze szkoly do domu, nie ma juz odbierania jej spod opieki nauczyciela, zaczela nauke hiszpanskiego w szkole.
Bede sie starala uzupelnic troche. Chyba obiecuje.

Z biletem w jedna strone

W srode wyjezdzamy do Polski. Zostaniemy jak najdluzej sie da, czyli do konca sierpnia. Bedzie to nasza pierwsza podroz samochodem na tak dalekiej trasie. Mamy zaplanowane 2 noclegi, zeby nie zajechac siebie, ale - przede wszystkim - dzieci na amen... Mysle, ze w piatek wieczorem bedziemy juz w Krakowie. Mielismy wyjechac na Mazury, ale zmienilismy plany i cale wakacje spedzimy w gorach, w domku letniskowym tesciow. Grzesiek wroci do Sheffield do pracy i czekac na nasze paszporty. Jak tylko bedzie mozna je odebrac przyleci do nas na jakas (mam nadzieje, ze dluga) czesc wakacji.
Bedziemy medialnie odcieci od swiata. Zero internetu, moze jakies radio.
Mamy zamiar nacieszyc sie pogoda, sloncem, cieplem, wsia, rzeka, lasem, gorami, Polska. Ciesze sie, bo miejsce do ktorego jedziemy bardzo dobrze mi sie kojarzy, mam z nim zwiazane mile wspomnienia i zawsze bardzo tam odpoczywalam.
Wlasciwie powinnam nadrobic zaleglosci blogowe, bo mnostwo zmian u nas, i to bardzo waznych, ale nie mam ochoty pisac. Pewnie wroce do bloga po wakacjach. Nie nadrobie czasu, ale byc moze uda mi sie kontynuowac zapiski tutaj. W koncu to tyle lat juz!
Milych wakacji wszystkim!

10 stopni i do 16tej ma lac

TRAGEDIA.
Nie ma sensu juz nic innego pisac.

Leje

Leje i leje. Budze sie rano i nie moge uwierzyc, ze znow leje. Caly czas deszcz. Czekam na wakacje, by wyjechac z tego koszmarnego miejsca. Najchetniej ucieklabym stad na zawsze.

FRANCJA

Chlip, chlip, chlip

Buuu, smutno mi bardzo, bo u nas 14 stopni, szare niebo i deszcz sika co chwila, a w Krakowie 34 stopnie ciepelka. Ja chce mieszkac w Polsce! Ja chce lata w lecie, zimy w zimie.

Z pamietnika rowerzystki

Nareszcie, hura, hura, hura, kupilam sobie rower! Jakos nigdy nie bylo okazji. A fakt, ze mam go z ebay'a i wyglada na niejezdzony i kosztowal jakies smieszne pieniadze napawa mnie jeszcze wiekszym zadowoleniem! Grzesiek poszedl moim przykladem i tez sobie kupil dwa kolka - w weekend robimy nasza pierwsza rodzinna rowerowa wycieczke. Jak do tej pory biore dziewczynki i jezdzimy po naszej okolicy. Dochodze przy tym do zaskakujacych obserwacji. Nigdy bym w ten sposob nie pomyslala o miejscu, w ktorym mieszkam, gdyby nie moje ostatnie doswiadczenia na rowerach wlasnie - otoz, uwazam, ze jest to wrecz idealna okolica na rowery dla dzieci. Mnostwo plaskich terenow (o co w gorzystym Sheffield ciezko!), mnostwo pustych, szerokich chodnikow. Nie ma prawie wcale pieszych, wiec wycieczki rowerowe sa sama przyjemnoscia - jezdzimy po pustych, plaskich chodnikach i jest tych uliczek tutaj cale mnostwo. Ciezko byloby zjezdzic wszystkie plataniny. Tak wiec jezdze z dziewczynkami i jest nam bardzo fajnie podczas tych babskich wypraw rowerowych. Ninka jeszcze na 4 kolkach, ale widze, ze ja sama juz to wkurza, bo nie moze nadazyc za nami. A teraz jeszcze dokupimy dla Romka siodelko na rower i Grzesiek bedzie go wozil. Nie moge juz doczekac sie weekendu, mimo ze pogoda zapowiada sie brzydka.

Znicz olimpijski

Wczoraj, doslownie pod naszymi oknami przybiegala droga znicza olimpijskiego. Pomyslalam, ze taka sytuacja zdarza sie raz w zyciu. Wyszlismy ogladnac widowisko:

ospa paskuda

Ojej, ale sie meczymy z ta ospa Romka. Bardzo zle ja znosi, wczoraj prawie cala noc nie spal, drapie sie ciagle, zle czuje i jest calutenki pokryty krostami. Masc mu nie pomaga wcale, paracetamol dziala tylko chwile. Mysle, ze juz choroba sie nie rozwija i zaraz to wszystko bedzie przysychac i sie goic powoli, ale jest ciezko.

A dzis znow listopad

21 czerwca, za pietnascie dziewiata, przygotowuje sniadanie, w kuchni swiece swiatla, bo ciemno jak w listopadzie. Nic dodac, nic ujac.
Po dwoch dniach slonecznych i cieplych (az 18 stopni!!!) znow szarowa.
Romka dzis calego osypalo. Ospa.
Ninka zdrowa, od poniedzialku do szkoly chodzi. Szczesliwa. Z nia to jest tak: Nina lubi szkole, a szkola lubi Nine. Ciagle pochwaly, ze taka kreatywna, pracowita, rozwinieta spolecznie, samodzielna.
Emilka juz taka bardziej powazna panna momentami, nad ksiazka dwie godziny pochylona.
Za miesiac jedziemy na miesiac do Polski. Moze na dluzej.
W czerwcu to sie bob jadlo, tak? Wiec wyszukalam mrozonke w asdzie i wlasnie sie gotuje. Na drugie sniadanie.